In diezelfde periode stopte ik met mijn werk als kwaliteitsmanager. Ik wist vooral dat ik iets anders wilde en besloot een tijdje niet te weten wat dat precies moest zijn. Via wat omwegen kwam ik uiteindelijk terecht bij een opleiding in begeleiding en coaching. Gewoon, om te kijken of het iets voor me was. Nou, dat bleek dus nogal het geval.
Mijn eigen hutkoffer is in de tussentijd gewoon met me meegereisd. Daar zit het verlies van mijn moeder in, werk dat niet meer paste en een paar flinke lessen. Maar ook mijn gezin, nieuwe keuzes, veel liefde en een heleboel andere mooie dingen. Sommige stukken ken ik inmiddels behoorlijk goed. Andere kom ik vast nog wel een keer tegen.
Inmiddels verdiep ik me verder in haptonomie. Dat voelt voor mij als een kloppende volgende stap. Ik heb zelf ervaren hoeveel je lijf je kan vertellen. Sterker nog, voor mij werd het leven een stuk interessanter en voller sinds ik ook luister naar wat er onder dat hoofd gebeurt. Ik ontdekte daarnaast hoe belangrijk het voor mij is dat mijn hoofd óók mee mag blijven doen. Want daar ben ik een tijdje de andere kant in doorgeschoten. Nu weet ik: ik heb ze allebei nodig.
En verder? Ik ben graag buiten en fotografeer mooie dingen die ik onderweg tegenkom. Ik heb nog nooit van m'n leven een kop koffie gedronken en gruwel van garnalen, maar je mag me wakker maken voor friet met pindasaus en mayonaise. Ik ruik belachelijk goed en kan intens genieten van de geur van het bos na een regenbui. Bij een legpuzzel begin ik uit principe niet met de randjes en als ik verlies bij Mens erger je niet dan vliegen de pionnen over de tafel. Zie ik in het bos een avonturenpaadje naast het gewone pad? Dan weet je eigenlijk al welke kant mijn voeten en ik op gaan.
Astrid Goedhart
